Daniel Shapiro is oprichter en directeur van het Harvard Negotiation Institute, en stond aan het roer van vele internationale vredesonderhandelingen (van het Midden-Oosten tot Davos). Van zijn hand is net het baanbrekende boek Duurzaam onderhandelen verschenen, over hoe je succesvol kunt onderhandelen in beladen situaties.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Ik heb alles gedaan wat in mijn macht lag om deze oefening zo in elkaar te zetten dat de wereld zou vergaan. Over de vragen die ik jullie gaf, konden jullie het vrijwel onmogelijk eens worden. Ik heb jullie maar kort de tijd gegeven om te onderhandelen. Ik liet het buitenaardse wezen jullie dwingen te kiezen voor een bepaalde stam. Dus ja, je hebt gelijk.’

Een paar jaar geleden explodeerde de wereld. Dat gebeurde op de besneeuwde bergtoppen van Zwitserland, in Davos, tijdens de jaarlijkse conferentie van het World Economic Forum. Ik had een groep van 45 lastige conflicten, maar geen van hen was voorbereid op wat er komen ging – een zeer eigenaardig soort onderhandeling die verder ging dan de conferentiezalen, en waarbij de mensheid op het spel stond.

Het begon allemaal vrij onschuldig. Toen de leiders de kamer binnenkwamen, gaf een jonge stafmedewerker ieder van hen een gekleurde sjaal en bracht hen naar een van de zes tafels. Ik keek hoe de CEO van een bedrijf uit de Fortune 50 naar zijn stoel liep, gevolgd door een plaatsvervangend staatshoofd, dat de CEO met een diplomatiek knikje begroette. Een vooraanstaande universiteitsvoorzitter ging naast een veiligheidsdeskundige zitten, terwijl aan een tafel ernaast een kunstenaar zat te kletsen met een hoogleraar. Op de achtergrond klonk zachte muziek en de stemming was luchtig.

Toen de klok één uur sloeg, ging de muziek uit en ik liep naar het midden van de kamer. ‘Welkom,’ zei ik een beetje nerveus, terwijl ik de respectabele groep die me vol verwachting aankeek in me opnam. ‘Ik vind het een eer om hier vandaag met jullie te zijn.’

Toen het woord ‘tribaal’ op het scherm achter me verscheen, stak ik van wal. ‘Onze wereld wordt steeds meer een tribale wereld. Omdat mondiale onderlinge afhankelijkheid en de vooruitgang in de technologie met elkaar verstrengeld zijn, hebben we meer mogelijkheden om met meer mensen in contact te komen. Tegelijk bedreigt verstrengeling van relaties erken van wie we zijn. Het is daarom niet meer dan natuurlijk dat we ons willen terugtrekken in de veiligheid en de stabiliteit van onze stam.’